تا شوقها را بچگی تعبیر کردی

بین دو قطب مثبت ومنفی همیشه

در جذبه دریا وساحل گیر کردی

گاهی شکستی کوه قلبی را به حسرت

گاهی دو قطعه سنگ را زنجیر کردی

اصلا نفهمیدم کجای قصه بودیم

از بس که نور وسایه را تصویر کردی

البته معلوم است مثل رودخانه

آب مرا خورشیدِ من تبخیر کردی

نام تو را با احترام وترس بردم

من را اگر چه سالها تحقیر کردی

هر چه که راه رفتنت را زود رفتی

برگشت را هم با تلافی دیر کردی

باید دو ساعت پیش بر می گشتی اما

مانند خوشبختی تو هم تأخیر کردی

درویش